نمیشه از سوسن

سوسن؛ صدای ماندگار موسیقی کوچه‌بازاری و مردمی ایران

سوسن، با نام اصلی گل‌اندام طاهرخانی، یکی از نمادهای شناخته‌شدهٔ موسیقی مردمی و اصطلاحاً «کوچه‌بازاری» ایران در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی است. صدای صمیمی، لحن بی‌تکلف و ترانه‌هایی که مستقیم با احساسات و زندگی روزمرهٔ مردم ارتباط برقرار می‌کرد، او را به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های هنری آن دوره تبدیل کرد.

از قصرشیرین تا تهران؛ سال‌های آغازین زندگی

گل‌اندام طاهرخانی در ۲۱ خرداد ۱۳۲۲ در شهر مرزی قصرشیرین (استان کرمانشاه) در خانواده‌ای کردتبار متولد شد. پدرش ابراهیم و مادرش بلقیس نام داشتند. او آموزش آکادمیک موسیقی ندید و بخش زیادی از ترانه‌ها را با گوش دادن، تکیه بر استعداد ذاتی و حافظهٔ قوی خود یاد می‌گرفت. همین سادگی و بی‌واسطگی بعدها به امضای صدای او تبدیل شد.

تولد هنری «سوسن» و ورود به دنیای حرفه‌ای

سوسن فعالیت خود را با آوازخوانی در کافه‌ها آغاز کرد. در ابتدا نام هنری «ویکتور» را برای خود انتخاب کرده بود؛ اما پس از آشنایی با رشید مرادی (آهنگساز موسیقی مردمی آن دوران)، مسیر حرفه‌ای‌اش تغییر کرد. مرادی با توجه به طنین و قابلیت صدای او، نام هنری «سوسن» را برایش برگزید و قطعاتی متناسب با سبک و جنس صدای او ساخت. سوسن با راه یافتن به رادیو و اجرای برنامه در محافل و کاباره‌های معروف تهران، به‌سرعت به شهرت گسترده‌ای رسید.

سبک موسیقی و جایگاه هنری

موسیقی سوسن در دستهٔ موسیقی مردمی (لاله‌زاری یا کوچه‌بازاری) قرار می‌گیرد. در دوران اوج فعالیت او، با وجود حضور پررنگ موسیقی پاپ و سنتی، صدای سوسن به‌دلیل سادگی، صداقت در بیان و ارتباط نزدیک با مخاطب عام—به‌ویژه طبقهٔ متوسط و کارگر—جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد و در سراسر ایران شنیده شد.

اقدامات خیرخواهانه؛ بیمارستان سوسن در قصرشیرین

یکی از بخش‌های قابل توجه زندگی سوسن، کمک‌های خیرخواهانه اوست. او پس از رسیدن به شهرت و درآمد، بخشی از حمایت‌های مالی خود را صرف امور عمومی کرد. از جمله اقدام‌های مطرح، مشارکت در ساخت یک بیمارستان سه‌طبقه در زادگاهش قصرشیرین بود که در میان مردم به «بیمارستان سوسن» معروف شد و بعدها در جریان جنگ ایران و عراق آسیب دید و تخریب شد.

دوران پس از انقلاب و مهاجرت

پس از انقلاب ۱۳۵۷، فعالیت بسیاری از خوانندگان زن محدود و متوقف شد و سوسن نیز با دشواری‌های جدی مواجه شد. در روایت‌های زندگی او آمده است که پس از بازداشت و تحمل مجازات بدنی، ناچار شد تعهد بدهد که دیگر در ایران نخواند.

او سپس از ایران خارج شد و مدتی در ترکیه و لندن زندگی کرد و در نهایت به ایالات متحده مهاجرت کرد و ساکن لس‌آنجلس شد. سال‌های پایانی زندگی او در غربت با مشکلات مالی و بیماری همراه بود.

درگذشت در غربت

سوسن در ۳ مه ۲۰۰۴ (۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۳) در بیمارستانی در لس‌آنجلس، بر اثر ایست قلبی پس از یک عمل جراحی درگذشت. با درگذشت او، یکی از صداهای ماندگار موسیقی مردمی ایران خاموش شد.

ترانه‌های ماندگار و خاطره‌انگیز سوسن

در طول سال‌های فعالیت هنری، آثار متعددی از سوسن ضبط و منتشر شد. از شناخته‌شده‌ترین قطعات منسوب به او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

- «دوست دارم می‌دونی»: از مشهورترین ترانه‌های او؛ شعر از سعید دبیری و آهنگ از فتح‌الله ریاحی (با مطلع معروف: «دوست دارم می‌دونی که این کار دله…»).
- «کلاه مخملی»: از قطعات محبوب او که در منابع به انتشار/ضبط آن در سال ۱۹۶۹ اشاره شده است.
- حضور در سینما: از صدای سوسن در برخی فیلم‌های پیش از انقلاب نیز استفاده شد؛ از جمله فیلم‌های «قیصر» (۱۳۴۸) و «حسن کچل» (۱۳۴۹).

شناسنامه هنری سوسن
نام اصلی: گل‌اندام طاهرخانی
نام هنری: سوسن
تاریخ تولد: ۲۱ خرداد ۱۳۲۲ (۱۲ ژوئن ۱۹۴۳)
زادگاه: قصرشیرین، ایران
سبک فعالیت: موسیقی مردمی، کوچه‌بازاری، لاله‌زاری
ساز تخصصی: آواز
تاریخ درگذشت: ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸۳ (۳ مه ۲۰۰۴)
محل درگذشت: لس‌آنجلس، ایالات متحده آمریکا
علت فوت: ایست قلبی پس از عمل جراحی